AĞAÇ OKULU

yaralı kuşlar için mahfel

yağmurun doldurduğu karınca yuvası

yangın yeriydi, koynunda kışladım

boynun nasıl da tuz kokuyordur şimdi

nasıl da ağrıyordur

geceleyin kıvırıp başının altına koyduğun kolun

kimse bilmiyor ensene değip geçen rüzgârdan başka:

gövden, anlamı ararken kaybolduğum harf ormanı

sahi, sabah mıydın

ağzının içinde daha yeni uyanmış incir

yıllanmış birer kazak gibi sürtünce kemiklerimiz

divan altı, pencere kafesi, defter süsü

bir kuyunun dizlerinde eskiyen çocukluğum

ilk mezunlarını vermiş bir ağaç mıydın yoksa

dalların gökyüzünün suretini çizerken toprağa

sepilenmiş derinin tavıyla öp beni, tuzla

koynuma yaklaştır nardan sızan kırmızıyı

beni tarlanın boynunu büken güneşe inandır

kısa kesilmiş aşkın bahçe kokan saçları

dünyanın nefesi donuvermiş yüzünde

sırtından başladım seni ezberlemeye

yokluğunu sesinden tanıdım

içimde gezinip durdu zamanın yabani adamları

hasret koydum

uzak denizlere baka baka doğurduğum çocuğun adını

Kahverengi

GEZİ HASADI

Ölülerimi soğuk tutuyorsun hâlâ toprak altında

Yarın Haziran, farkında mısın Mayıs!

( 30 Mayıs 15 )

Kedi Beyazı

ÖTEKİ’NİN YARASI

Kan.

Biz’den değil, biz’im değil.

Zehrini yüklenmekten ağırlaşmış bir yılan gibi,

çevreliyor zamanı.

Kan. Akıyor.

İriniyle kırmızı’yı kirletiyor. Çok  kan.

Dönüyor etrafımızda;

biz’den değil, biz’im değil yine de açık bir yara – orada –

kimin yarası bilmiyoruz,

şuramızda sızlıyor…

Üçrenk Kırmızı

HÂLLENMELER

Sıradan Bir kaplumbağa yürüyüşü -çeşitli yanaşmalar ve birkaç esna…

                                                                                              İle

Seyrelmiş hüzün bulutlarını sol baştan saydım.

Ve öptüm Atları, Cadde kıyısı dalgınlıklarından.

Işıkla ölüm arasında.

Kuşakların Ve Sert dövüşlerin

O parlak yalnızlığında yok olmak

Bir dalgınlık anıdır yalnızca.

Oturup kendimi de dinlesem

Ya da Gerinsem doğan güne karşı

Her şey samimiyetini yine de son kere yoklardı.

-          Yok! O an mümkün olsa herkes tembellik yapardı.

Bir kez göründü mü güvende olmalı yeryüzü.

Bulunduğum yer, sağım solum

Ekmeğimi dildiğim balkon sefaları

Ya da Güvercin boşluğuna akan her karanlık heyecan

Güneşin sarısıyla yada toprağın koyusuyla bulmalı rengini aşk.

Bu geçimsiz günler kendi ritmiyle kurumalı.

Kabullendiğim her şey

Ön görülerim ve yanılgılarım

Sığınarak yaşadığım çağın tüm aksilikleri artık kurumalı.

Biliyorsun sevgilim ve sesime ilişen dost;

Hiçbir düşün içinde

Yine de tek bir dilek tutulmuş değil _

Sonradan olduğu gibi.

Bir hırsız seçerde

Onu tutkuyla yakalar gibi

Susup Bakar gibi Kol saatine, - vişne

Sallanırken tutkusunda öylece

Çırılçıplak ve neşeyle

Havaya kalkarken her toz tanesi

Artık hayatta kalmanın en iyi tedavisidir unutmak.

Kapımdaki taş, karıştığım kozmos

-          Her şey ama her şey bekleyebilir

                              Çürüme illeti hariç...

Kemik

SIZINTI

Dondurulumuş anlar gibi bazı hallerimiz, gecenin sessizliğinde.

Ayın ışık saçan pervasızlığı, güneşin oklarını atıyor içimize.

Gözetleme kulesi gibi dikilmiş tepemize yıldızlar,

Dışarda kulak yalayan bir rüzgar.

Ellerimiz, ellerimiz geçmişin ayak izleri.

Bir yatak boyu volta atıyoruz,

Avlular gibi serilmiş bedenlerimiz.

Ağlama nöbetine tutulmuş bulutlar,

Çığlıkları şehri aydınlatıyor.

Döktüğü gökyaşları sekiyor kaldırımlarda.

Gece bir buğu gölüne dönüşüyor.

Göl büyüdükçe sertleşiyor karanlık.

Akbabalar hep karanlığa gelir zaten…

Bana uzak ülkeleri anlat.

Bilmediğim, görmediğim, gidemeyeceğim kadar uzak ülkeleri.

Kaybetmeliyim kendimi ve bulmamalıyım bir daha.

Yalnızlığı giyinmeli ve ölümü beklemeliyim dudaklarının arasında.

Ölüm varlığı kabullenmektir.

Bedenimi bir ağzın içine sığdırmışlar.

O açıldıkça görebiliyorum dünyayı.

Sivri kazıkları, örümcek ağlarını, bataklıkları geçemiyorum,

Çıkamıyorum oradan.

Korkuyorum, kalbim büyüyor.

Ağlıyorum, kalbim büyüyor.

Ölüyorum, kalbim büyüyor.

Ağız paramparça.

Siyah Eskisi