kuzey taşları

                        

                                              william blake için

sözcükler dağılarak doğuyor

içinde kırıla kırıla

ölçüyor aşkların yaralarını

kar kurak bilmez diplerde

kudurmuş yalanlar toplanıyor

canlı alevlerin içinden

sessiz ellerin sesi bir de

öp   kal  sarıl

sonra saklan yükünle

neye dönüşürsen dönüş

hayat bize sözcükler bağışladı

sen buna masal de

ben rüzgar misali sonsuzluk diyeyim

alevlerin düşüşü

soğuk ağaçlardan başlıyor

bir de parlak boşluklardan

küçük ellerle alkışlanan şarkılar

dahildi yaşayan her şeye

ve her şey

toprağın suya uzaklığı kadardı

göğün doğusunda dağlar kararıyor

aklımın kuzeyini taşlarla sardım

Akıl Karası 

fasıla

hangi ayları öpüyoruz tenhalarda

sanki ölmekten çıkan kimseyim

hangi tekrarla parçalanıyor sözcükler

sonsuzca geçip gittiğim kapılardan

gözün dilden koptuğu zamanlar

ey ben’deki boşluk

rüzgarın yüz aldığı eski korkular

gülmek   

süresiz hep az kaldı tenimde

fazla geldim az giderim gecenin içine

içinden uzun bir nefes geceye doğru

hangi sessizliği öpüyorum bu uğraşta

uzağı eksik kıt düşlerin içini mi

sanki susmaktan dönüyor başım

sözcüklerin ucunda

nefesim sabah kokar geceleri

sessizlik

köpük gibi patlıyor aklıma

bir göz baktığında iki oluyorum

                                               akıl karası

( H )İÇLENMELER...

sayılarla  renkleri bir arada tutmak ne kadar kolay ve bir o kadar

da zor aslında. sayıların  ritmik  sesine eşlik eden makineler mi,

leo ? insanların  hayatlarına  müdahale eden renkler mi yoksa ?

ama bir uyum var aralarında;  uyumsuzluğun  uyumu… sayılar

ne  zaman  fark  edilir,  yalan  söylediğimiz de mi?  yalanların

ritmik sesine hangi renk uygun düşerdi?

renklerin  düşlerimle   bir  bağlantısı  var  mı leo?  düşler  ve

renkler  anların  bir  gölgesi  midir?  gölgeler  renksizdir  ama.

renkler sayılardan daha gerçekçi aslında, üstelik daha da canlı.

renkler  doğruların  hangi  yalnızlığına düşüyor? doğrular  hep

yalnızdır ve yalnızlıkların hep bir iç gürültüsü vardır, duymak

isteyenin kulaklarını sağır eden bir gürültü bu.

sayılar ve renkler doğruların ve yalnızlıkların iç gürültüsüdür.

Akıl Karası

bir gün, bir saat, bir ay; hepsi birbirine çok benziyor ...

öfke ve sevinç; --sevecen kaldığı sürece—sözcükler kalabalığa dönüşmeden bir gerçek aramaz mı?.. ola ki aramıyor ve sözcükler kalabalığa dönüşüyorsa gerçek nasıl bulunacak ya da bilinecek…

hayatlarımızı, düşlerimizi ya da aşklarımızı birilerine kabul ettirebilmek için töresel konuşmalar yapmak zorunda mıyız?..

iyi ve dil arasında kurduğumuz ilişki ya da bağ ikna yöntemlerimizden biri olabilir mi?..

ihmal edilen soruların tamamlayıcısı olan yanıtlar insanda neyin / nelerin sınanmasıdır?..  hazır tutulan yanıtların gerçeği hedef almadığını ve bu yüzden olumsuz çağrışımlarla duyulan hayranlık gösterilerine neler demeli?..

            alan yaratmak ve alanı genişletmek böyle bir şey galiba…

           

emredilen törelerin yaşamı ne kadarı günceldir?.. gündelik hayatın güncellik adı altında hayret uyandırıcı karşıtlar yaratmadıkça törenin bir nokta gibi sürekli çoğalması ve çoğaldıkça kategoriler oluşturması anlaşılabilir mi?

            tutku ne tür bir mekân kavramıyla oturur / yerleşir şiire?..

            ne tür olasılıklarla?..

Akıl Karası

                                               

AKİL AYAZI

                      “her şey aşırıya kaçtığında güzeldir”

                                                      pier paola pasolini

hüzün ve pişmanlık

kim böyle bir yeteneğe sahip olmak istemez ki

nasıl ayrılırsan ayrıl hayallerinden

paylaşılan her sessizlik hataya düşmektir

hatalar ki sınırları aşmak ince bir neşeyle

suda yanan kitap sokakta yürüyen yaprak

zevkin kırıntılarını topluyorum senden

öpücüğü olmayan duyguları

eriyen mumla dönüyorum    arkana bakma

çan    ateş ve boşluğun sesi

gözkapaklarımı yırtan ışık

yanan düşlerimin içine sarkıyor

sisin ve suyun içinde kayboluyorum

merhamet kan dökmeden olmaz diyor Baudelaire

kan dökmeden sevişilmez kapı önlerinde

şimdi yataklar ve yollar boş

bir isteği ateşlemeliyiz seninle

bir isteği    ruhun köşelerini yıkmak için

müziği başlatın lütfen

                                               akıl karası

sanki

sanki saatlerden birine borcun var

sanki alacağın var dakikaların birinden

bahçesiz evleri soymaya çıktın sanki

bir zulmü uyanacağın bir saatten çıkardın

                                    hala durgun mu içindeki beyaz

gözcülük ederim gecelere       günleri büyüt

çünkü gün gördük diye başlar son

olur ya      olmaz demeleri kendine benzetir

anların tarih olduğu günahların yaşındayız

ellerin ellerimdeki koku kadar suskun

açmayı dene öpülecek yumruğunu

aç     siyah ve kırmızı bir tur at yüreğinde

ateş küle borçlu         yemin et yalanlarına

sözcüklerin sefilse      yemin et

                                    akıl karası

                                                                  Maurice Tabard