EĞRETİ

devam ediyorum kendime

açılış

Cinneti, kırılmış saç tellerinin umursanmadığından da anlıyoruz diye; gel şöyle oturup konuşalım biraz. Söyle, ne derdin var

söyleyelim ve acıtalım yolu

kötü bir devrimi çok uzaktan tanırsın

çocuklarını yerken ki büyük laflarından

içelim, hepsi bu

yanı sıra burkulmuş bir ayak bileğini sürükleyerek; şaraplar ve şiirlere

esirgenmeyen sözler mi kurtarırmış ruhu

kırılma noktasıyken her İstanbul ülkeye, kendime devam etmeliyim

tarih yüklü nesneler… uykuya yatmış bir güneş…

bir de çıt çıkmaz bir sessizlik olduğumuz zamanlar…

cümlenin içindeki gizli dünya, ey

ruhlarını sarınmış iki insan

sonsuza kadar Marx’a kapılabilir

ya da kopabilirdik ondan

ne yapsak ne etsek duruşumuz eğreti; özlenen o dev kalabalıktan uzakta

öznesiz

avaz avaz bağırsak da kördür ve sağır 

belki de hiç göremeyeceğimiz günlerden söz etmenin tam yeri ve zamanı;

bu çöl, bu serap bitecek. çekip gidecek hayatın seferisi de bitecek göçebelik bir sabah kızıllığında; bu aynı toprak yeni bir toprak olunca

içelim, söyletelim ve bırak acıtsınlar şimdi bizi

ayıklayamadığım pirinçler

susarak ilerlediğimiz bir resmin içinde

tıpkı düşen yağmur gibi

düşen akşamlar

düşen bir baş

kaybolmuş ve ıslanmış pabuçlarıyla

yeşil koyusu çimenlerin içinde

yenilmiş bir grevin bezgin yüzü yüzümde

tek başıma çiğnemek istedim vakitsizliğimizi

Ortalık Kırmızısı

KÖŞEBAŞLARI - l -

birinci harita

1

aklın desenlerini toplayan bir dil Türkçe

bak çiçek, hayat bu işte (!)

baharlar yok artık

kaysı ağacının önünde

başka bir dilde ağlamak mesela

ah sıkça çalınıyor yumruklana yumruklana tanrının kapısı

3

viyolonselin yüz bin tınısına

bölünmüş acısı

büyülenmiş dumanı aklımın;

onarılmazlığın açık ifadesi bir ateş yaktım

boynumuza sokaklar dolanacak

bir de yüreğinden kopup kaybolanın ağrılı sesi

unutulmak yakışacak yüzlerimize

4

bir şehir bıraktım

asık suratlı evlerde bunalmışlığı

bir kırık şarkıda

içi ateş bir kalabalığı…

5

o sonsuz gökyüzü karasına serpilmiş yıldız-ışıklar

sessiz ve gizli

gönlümüz olan

o sabahları giyin

                                                  ikinci harita

1

a benim iki gözüm

ah bunca incinmişliğim

naralar attığıma umutlana umutlana

bir dal kırıldım ah

yedi başlı ejderha değilim

ne de eşlikçiniz

2

dokunduğum yer şehir oldu

dokunduğum yer şiir

dokunduğum yer-yüzün

sana dokundum her yanım hayat

sana dokunurken sökülmezdim ben

3

biz şöyle diyoruz aramızda

güneşi batır mesela

elektrik idaresi lambaları yaksın

sen sokakları ıslat

sen öyle bir iste beni

göğün yedi rengi olmayı

bana gelmeyi

4

seven birinin aklı gibi

bir masanın üzerinde elde cetvel

gönlünde kalın ve koyu çizgiler

akıllarımız birbirine yasak

yüzümde yarım kalmış bir iz

bir kelime

cin ali gibi ince

bir önsezi

bir kuşku

beni bana bıraksan… darmadağın

ah öyle güzel ki baharlar

5

vazgeçebilmek hayattan

kendi yanlışına sevdalanmaktan mesela

ah hayata dağılmış birini derleyip toparlayamazsın

Ortalık Kırmızısı

                   Erich Hartman

YÜZÇEVİREN SIRTI TAZELERİN YIĞDIĞI TUĞLALAR İÇİNDE

tarihçi düzyazımın tam da bağrında, kim olduğumuz
sorusundan bir köprü
alt tarafı tüm düzyazıların satır araları cumhuriyetiyiz
ellerimiz bir seçmeli ders çıkışı yorgun ve beraber;
abartmaya da bayılırız
hepinizden masum bu koca kent
aldırmazlık kapısından giriverdiğinizden böyle;
her birinize ve her birinizden diğerine gizli köprüler
ve puslu gözlerle kavuşulur, ya da hınca hınç yalnızlığa
çabuk çabuk ve yarım hep; aranızda iç sesleriniz
çok uğraşsa da hazırlayamaz ki kimse kendini evladının ölümüne
yalpalamak yolda sekmekle başlar
ya da zamanda
ya da sözde

Ortalık Kırmızısı

 

Gustav Klimt

ARTIK YALNIZ BAŞIMA

1.

Yüzüne bakayazdın yüzülmüş yüzümün. Küçülen hayat pek tatsız. 
Yüzünde aniden çoğalan atlı arabalar; büyütecek ne var bunda
Yolculuklar, dereler, tepeler hep engellerle geldin
sağır kapılar, sağır hırsların dönüşüp durduğu 
gözlerimi al
ışığımı da
beni hayat gibi oku, hayatı ben gibi
sakin
bir devrim günü gibi sakin

2.

Artık yalnız başıma bir okuldan uzanamıyorum devlete. 
Bir evden denizlere… 
Her şeyden çıkarak, akıl kın olsa, keskin bir kılıç kesilip. Keskin sınırlar kendini boğar a 

3.

Haliç konuşur 
hem hayat
hem şehir
Yüzün çoğalır atlı arabalarda; 
solan bir kardeşliğin görüş birliği
Bir başka devlet mümkün 
Bütün baharlar bunu ister 
İnsan daima boynundan bağlanır hayata; 
ölümüne…

4.

Çok canım yandı, unuttum. 
Dur durak bilmedin, çiçekler açtın güzel, atlar oldu aklın göklere.
Yün çorap, atkılar… Yetmedi güneş oldun… Gözün yandı, göğün, gönlün… Bir deniz yandı; bahçe bitkileri…
İçin soldu, soğudu, öldün
Küllerimden yeniden, ı-ıh…
Unuttum ben

Ortalık Kırmızısı

                                                                Tomio Kinoshita